Ευρύτερη περιοχή

ΤΙ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ (ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ)

Τις φυσικές εποχικές λίμνες (δρακολίμνες) στη Σουβάλα και τη Νευρόπολη στο Καλλίδρομο, πάνω από το Ελευθεροχώρι, σε υψόμετρο 1.100 μέτρων. Στο Καλλίδρομο, που είναι ενταγμένο στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Νatura 2000, υπάρχουν τρία καταφύγια άγριας ζωής. Χαρακτηριστικό στοιχείο – έκπληξη της περιήγησης στην περιοχή αποτελεί η παρουσία ολόκληρων κοπαδιών άγριων αλόγων που χαίρονται την ελευθερία τους μέσα στο δάσος.

Την Καστριώτισσα, το ορεινότερο χωριό της Φωκίδας (υψόμετρο 1.160 μ.), χτισμένη στις πλαγιές της Οίτης, για το αρχαίο της κάστρο, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα και για τη γλυκύτατη πλατεία με τον πλάτανο.

Το χωριό Αθανάσιο Διάκο, ζωσμένο από έλατα, βελανιδιές, καστανιές, πλατάνια και κέδρα, με την πλακόστρωτη πλατεία του, την πηγή με το τρεχούμενο νερό, την εκκλησία με το ρολόϊ, τα γραφικά ταβερνάκια και τις πεζοπορικές διαδρομές στα Βαρδούσια. Κλασσικό στέκι για περιηγητές και ορειβάτες.

Το πετρόχτιστο χωριό Στρώμη, με τον καταρράκτη και το πέτρινο τοξωτό γεφύρι του στον παραπόταμο του Μόρνου, το Ρινόρεμα.

Την θέση Βρύζες, στο διάσελο ανάμεσα στην Οίτη και την Γκιώνα, 3 χλμ πριν από το χωριό Πανουργιάς, για την πανοραμικότερη θέα της οροσειράς και της Πυραμίδας, της ψηλότερης κορυφής της Γκιώνας.

Τις Ιαματικές Πηγές Καλλιδρόμου στη Δαμάστα. Στην φυσική ανοιχτή πισίνα των ιαματικών πηγών μπορεί κανείς να απολαύσει το μπάνιο του στους 33ο C. Τα ιαματικά λουτρά Καλλιδρόμου, όπως και των Θερμοπυλών, ήταν γνωστά από την αρχαιότητα και πίστευαν οτι η θεά Αθηνά τα είχε δωρίσει στον Ηρακλή.

Το χωριό Συκιά, για την ιδιαίτερη θέση της, φωλιασμένη κάτω από την εντυπωσιακή ορθοπλαγιά της Γκιώνας. Στους βράχους γύρω από το χωριό βρίσκεται ένα μοναδικό στην Ελλάδα αναρριχητικό κέντρο και ένα από τα πιό σημαντικά αναρριχητικά πεδία της Ευρώπης, που υπόσχεται extreme αναβάσεις σε βράχο με κλίση αρνητική και ύψος 1,500 μέτρα. 

Τον μεγαλύτερο καταρράκτη της Στερεάς Ελλάδας, τον Κρεμαστό, σε υψόμετρο 1.400 μέτρων, πάνω από το χωριό Κομποτάδες, στο Στενοβούνι, με ύψος πτώσης 130 μέτρα.

Τις Ιαματικές Πηγές των Θερμοπυλών, στην περιοχή που είναι γνωστή από τη μάχη των Θερμοπυλών μεταξύ Ελλήνων και Περσών το 480 π.Χ. Δίπλα στο δρόμο βρίσκεται το άγαλμα του Λεωνίδα και ο ιερός λόφος όπου έπεσαν μαχόμενοι ο Λεωνίδας  με τους 300 Σπαρτιάτες και τους 700 Θεσπιείς. Κατά τη μυθολογία ο Ηφαιστος, μετά από παράκληση της θεάς Αθηνάς, δημιούργησε τις πηγές για να πλένεται και να ανακτά τις δυνάμεις του ο Ηρακλής μετά τους άθλους του. Η οργάνωση των πηγών άρχισε το 1935. Η θερμοκρασία του νερού είναι 40ο C.

Την παραλία Ασπρονέρι, επί της Παλαιάς Ε.Ο., ανάμεσα στον Αγιο Κωνσταντίνο και τα Καμμένα Βούρλα, σε μία τοποθεσία όπου τα καταπράσινα βουνά που περιβάλλουν την παραλία με τα καταγάλανα πεντακάθαρα νερά και οι κατάφυτες ακτές της Βόρειας Εύβοιας που βρίσκονται σε ελάχιστη απόσταση ακριβώς απέναντι, συνθέτουν ένα ειδυλλιακό περιβάλλον. Η παραλία και ο βυθός έχουν μικρά λευκόγκριζα βότσαλα, ένα τμήμα της είναι οργανωμένο με ομπρέλες, ξαπλώστρες και καντίνα, ενώ παρέχονται ντους και αλλακτήρια.

Το Πλατανόδασος του Σπερχειού, ένα από τα ομορφότερα και πλουσιότερα σε βλάστηση σε όλη την Ελλάδα. Εχει έκταση 1.000 στρέμματα και 17 είδη δέντρων. Είναι απομεινάρι του Αινιανικού Δάσους στον κάμπο του Σπερχειού. Το δάσος αναφέρεται στον Ομηρο, ο οποίος σημειώνει οτι από την ξυλεία του φτιάχνονταν τα καλύτερα και ψηλότερα κατάρτια για τα ελληνικά πλοία.

Την θέση Κούβελος, ένα εντυπωσιακό βουνό-βράχος, που δεσπόζει στο φαράγγι του Ασωπού, όπου υπάρχει ο κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος του Κάστρου της Ωριάς. Στον χώρο αυτό σώζονται κατάλοιπα αρχαίας πόλης και τείχους που πιθανώς ανήκουν στις αρχαίες Ομιλες ή την Αρχαία Τραχίνα, ενώ κατά την Φραγκοκρατία αναπτύχθηκε εκεί σημαντικός οχυρός οικισμός. Στο ύψωμα διενεργήθηκε κατά το παρελθόν από το Πανεπιστήμιο Loyola αρχαιολογική έρευνα, με ευρήματα κεραμεικής της Υστερης Κλασσικής, Ελληνιστικής, Υστερης Ρωμαϊκής και Βυζαντινής περιόδου. Εχει επίσης εντοπιστεί και μερικώς ανασκαφεί αρχαίο νεκροταφείο των ελληνιστικών χρόνων. Στη διάρκεια της επανάστασης του 1821, το βουνό αποτέλεσε ορμητήριο αντίστασης στην Τουρκική στρατιά των Κιοσέ Μεχμέτ και Ομέρ Βρυώνη, όταν κατήλθαν με σκοπό να καταπνίξουν τον Ελληνικό Αγώνα.

Το φαράγγι του Ασωπού, που είναι γνωστό από την αρχαιότητα, είναι το φυσικό όριο μεταξύ Οίτης και Καλλιδρόμου. Η διάσχισή του, κάθε φθινόπωρο, αποτελεί αφορμή για πανελλήνια συνάντηση ορειβατών και φυσιολατρών. Πρόκειται για ένα ξεχωριστό κομάτι, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους στο κέντρο της Φθιωτικής γης, ένα στενό πέρασμα που σχηματίζουν οι πανύψηλες κάθετες ορθοπλαγιές της Οίτης και του Καλλιδρόμου. Το φαράγγι οδηγεί τα νερά της Ανατολικής Οίτης στον Σπερχειό ποταμό και μέσω αυτού στον Μαλιακό Κόλπο, δημιουργώντας έναν υγρότοπο τεράστιας οικολογικής σημασίας. Το τοπίο είναι πανέμορφο, με τα νερά να σταλάζουν από παντού, τη βλάστηση να κρέμεται από τα βράχια και τα πετρώματα να σχηματίζουν πολύχρωμους σχηματισμούς από την πολύχρονη διάβρωση. Στην έξοδο, στις παρυφές της Οίτης και του Καλλιδρόμου, βρισκόταν η αρχαία Ηράκλεια (Τραχίνα), που ήταν μια από τις πέντε πόλεις του Βασιλείου του Αχιλλέα. Ενδιαφέρουσα επιλογή αποτελεί επίσης η διαδρομή που ξεκινάει κάτω από τη σιδηροδρομική γέφυρα της Παπαδιάς και καταλήγει στη γέφυρα του Ασωπού, το τέλος του φαραγγιού.

Το μονοπάτι των Σιδηροδρομικών, που χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα, την εποχή που κατασκευάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή Κάτω Τιθορέας – Λιανοκλαδίου και συγκεκριμένα το τμήμα μεταξύ των σταθμών Ασωπού και Τραχίνας. Το μονοπάτι χαράχτηκε για την μεταφορά των υλικών και των εργατών που γίνονταν με ζώα, παράλληλα με την σιδηροδρομική γραμμή, γι’ αυτό είναι ακόμα και σήμερα γνωστό με το όνομα «Το Μονοπάτι των Σιδηροδρομικών». Η διαδρομή ξεκινά από την γέφυρα του Ασωπού ποταμού, ακολουθώντας δεξιά τον αγροτικό δρόμο και ανεβαίνοντας έως τα 1.000 μέτρα. Εκεί που τελειώνει ο αυτοκινητόδρομος ξεκινά το μονοπάτι στα αριστερά, παράλληλα με το φαράγγι (σήμανση από τον Ορειβατικό Σύλλογο Λαμίας). Μετά από δύο περίπου ώρες η πορεία ολοκληρώνεται στο Σιδηροδρομικό Σταθμό του Ασωπού. Το συνολικό μήκος της διαδρομής είναι 5 χλμ. Στη διαδρομή ο περιπατητής μπορεί να θαυμάσει τις σπηλιές στο φαράγγι του Ασωπού, καθώς επίσης τις γέφυρες και τα πέτρινα αρχιτεκτονικά της γραμμής στις γαλαρίες και τα ρέματα.

Το Μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας – Vagonetto (www.vagonetto.gr). Πρόκειται γιά ένα θεματικό πάρκο -μοναδικό στον ελληνικό χώρο-, που βρίσκεται στο διάσελο Γκιώνας και Παρνασσού. Το Μεταλλευτικό Πάρκο παρουσιάζει τους χώρους λειτουργείας ενός μεταλλείου και ενημερώνει γιά την ιστορία εκμετάλλευσης του βωξίτη, προβάλλοντας τη μεταλλευτική ιστορία της περιοχής. Η περιήγηση στο Vagonetto δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να γνωρίσει βήμα-βήμα τη διαδικασία εξόρυξης του βωξίτη (βόλτα με τα βαγόνια των ορυχείων που ήταν σε υπηρεσία το διάστημα 1967-1972, ομοιώματα μεταλλωρύχων, εικονικές ανατινάξεις κλπ.), ξεκινώντας από το παλιό μεταλλείο, τη Στοά 850. Συνεχίζεται στον Εκθεσιακό Χώρο Μεταλλευτικής Ιστορίας, τη διαδραστική επίσκεψη στην Πτέρυγα Ψηφιακής Τεχνολογίας και ολοκληρώνεται με την Υπαίθρια Εκθεση Μηχανημάτων.

Τον «Προστατευόμενο Αξιόλογο Οικισμό» της Βάργιανης, που προβάλει μέσα στο ελατοδάσος, σε μία κόγχη τού Παρνασσού, σε υψόμετρο 890 μέτρων. Πρόκειται γιά ένα τυπικό και καλοδιατηρημένο δείγμα ρουμελιώτικης λαϊκής αρχιτεκτονικής, με παραδοσιακά πέτρινα κτίσματα και μία ωραιότατη πλατεία. Αξιοθέατα της περιοχής είναι η Νεραϊδοσπηλιά με σταλακτίτες και σταλαγμίτες, στο μέσον ενός βράχου νότια του χωριού και οι περίφημες πηγές της Μπουρμπούλας.

Το Φαράγγι του Nτούνου, κοντά στο χωριό Οίτη, που σχηματίζει το ρέμα του Διακονιάρη και καταλήγει στη γέφυρα του Ασωπού, στον οποίο συμβάλει. Η ροή του νερού στο φαράγγι διατηρείται σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Γιά όσους επιθυμούν να το διασχίσουν, οι γνώμες διίστανται ως προς το βαθμό δυσκολίας. Οπωσδήποτε εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από την εποχή και η συμβουλή από γνώστες της περιοχής πρέπει να λαμβάνεται πρίν από κάθε απόπειρα. 

Η Νεροσπηλιά της Οίτης, κοντά στο χωριό Βρίνιανη. Ενα υπόγειο, καρστικό σπήλαιο με νερά, σταλακτίτες, σταλαγμίτες, λιμνούλες και απολιθωματοφόρα πετρώματα. Γιά την είσοδο στη σπηλιά απαιτείται ειδικός σπηλαιολογικός εξοπλισμός.